مناره های سبز!
حیرت است
تنهایی و هول ترس
حکایت دویدن و تنگی نفس است
گذاشتن یک نردبان نقاشی
بر بام خدا
مثلا پریدن از قفس است

اقتصاد
یعنی کفش های نو
وقتی که کفش های کهنۀ تو
پاره می شود
اما همسایه تعریف دیگری دارد
او می گوید:
اقتصاد
یعنی کفش های نو
پیش از این که کفش های نو کهنه شوند
من اما
با پای برهنه
بر بام اقتصاد می دوم

شک
پاهايت را به بند مي کشد
در حال دويدن
پاهايت را برهنه کن
آن وقت
نيازي به انتخاب نيست

زيباترين ترانه ها
وقتي به بار مي نشيند
كه تو آن بالا
روي ديوارها
رقص پرواز مي كني
و حوا
اين پايين
با داس خود
چيدن سيب را مشق مي كند

گفتي:  اگر عاشقي، سكوت چرا؟
گفتم:   من عاشق لبان غزلم
           اين را
           در گوش سكوت
           از ازل گفته ام
گفتي:  دوباره بگو!
گفتم:   خدا غزل است
           و 
           تو مطلع آن غزلي
           من فقط از لبان غزل گفتم

کوچه همان جایی ست
که پنجره
خود را به بند دیوار می کشد
جایی که دیو
سرمست از اقتدار چکمه هایی که به پا دارد
بر قامت خاک لگد می کوبد
و
پای دیوارها
خط قرمز فهم پنجره ها را رسم می کند
کوچه
آوردگاه طاغی برهنه پایی ست
که پا به پای پری
بر سر دیوارها می دود
و با شکستن پنجره ها
به فهم کوچه نقب می زند

درست است که دیو
ناجوانمردانه
دست پری را از پشت بسته است
یا لگدکوب کرده اند چکمه ها
خاک کوچه را
کمر کوچه هم شکسته است
اما
تن کوچه
حقیر نیست هنوز
تا سر کوچه خم نگشته است

نشسته ام روی صخره های انتظار
خیالم دریایی متلاطم است
نا امیدم
ولی در دلم موج می زند امید
عقل ندا می دهد که
صبور باش
عشق می گوید
نترس
جسور باش
در این میانه
دلم طاق می شود طاقتش
از روی صخره های انتظار
به دریا می پرد

وقتی رنج همسایه را
به بند تعریف می کشی
و
از این چرایی بغض کوچه ها
ساده می گذری
و
برای یافتن تار و پود شعر
به زحمت
از شاخه های پیچیده ی ذهنت می آویزی
می توان
به سادگی
مدال آدمیت را بر سینه ات کوبید
اما
دوست من
بیا
به حقیقت آن گونه که هست نگاه کنیم
عبور از کوچه ها
بدون آنکه شیشه ای ترک بردارد
نشان خوب بودن نیست

دیریست که در سردابه های دلت
عشق در مقام توبه نشسته است
وقتش رسیده است
عشق توبه بشکند
بودای وجود تو هم
لبی تر کند

گفت:
         برای پریدن و رفتن
         تنها پرنده بودن کافی نیست
         وگرنه کرکس پرنده است
         دلت زلال شود
         پیش از آنکه فهم کنی
         به آن سو پریده ای
و این
به دل من نشست ...

روزگار تلخ ما را به

آشیانه ای دور پرتاب کرد

آنجا که خورشید نگاهش را خصمانه

در گلوی تشنۀ خاک می ریزد

و آب با صدایی شکسته

آواز می خواند

سکوت و غم در شب انتظار

چه وقت از این حصار رها می شوم

پیکره ام و تنهایی ام

چشم به راه تو بود

اما کلام تو این بود

که در تنهایی بی نیاز باش

بی نیاز از هر چیز

وقتی از پنجرۀ چشمان تو
به نظارۀ واقعه ای می نشینم
که خدا هم از آن غفلت کرده بود
با شعف
قلابم را از دل آسمان می آویزم
باور نمی کنند خلق
که چگونه با هر تکان باد
تاب می خورم
و تکه تکه عالم را
در الک چشمان تو می ریزم
تا ذره های ناب آن
نفس خدا را مسموم کند
آری
این روزها
فراتر از هر چیز
خورشید به ما نزدیک است ...

یک دانه انگور

به بزرگی سیب نیست

اما در مورد خوشه ی انگور وضع فرق می کند

با این حال

خوشه ای که با یک تلنگر باد

دانه هایش فرو می ریزند

بزرگیش بزرگ نیست

اما دانه هایی که عاشقانه در هم تنیده اند

با تکان های شدید باد هم

از هم جدا نمی شوند

مثل خوشه های انگور یاقوتی

که برای کندن یک دانه ی آن

نمی شود دانه های دیگر را ندیده گرفت

یعنی باید به جای یک دانه

می دانم
سخت است جهالت کوچه
دیگر بهار نیست
گیرم تو سرِ کوچه ای
و
این درست است
به این بهانه نباید
تن کوچه را حقیر کرد
در این سرزمین کهن
از تن کوچه
سرهایی شکفته اند که
در دو عالم اعجاب کرده اند
ولی به حرمت ریشه های خویش

گاهی خدا

به زیر پای خویش نگاه می کند

تعجب نکن

زیر پای خدا چیزی نیست

قلبم را با پاهایم چسبیده ام

پا به پایش می دوم

تا از دست نرود

پیاده رو از ترس زخم پاهایم

مژه بر هم نمی زند

تا مبادا

اشک هایش جاری شود

هوای داغ انگار

پیاده رو را بو می کشد

در انتظار افتادن قلبم از لای انگشتان پاهایم

و یا ترکیدن بغض پیاده رو

کاش ابرها می گریستند

پیش از پریدن
به آن سوی پرچین باغ
تنها کمی درنگ کن
یکی از پشت سر
در حال دویدن به سوی توست

پاهایش جلوتر از خودش می دوند

ديوار را

نمي شود خراب کرد

اگر

دريابي

ديوار را چرا کشيده اند

با پاي برهنه هم

مي توان دويد
اگر

خاک را به ياد بياوري